Yazar, Nobel Barış Ödülü'nün BM soruşturma komisyonu başkanına verilmesini, İsrail'in uluslararası alandaki ahlaki dokunulmazlığının sarsıldığının işareti sayıyor. Adaletin, güçlü devletlerin de hesap vermesini gerektiren evrensel bir ilke olduğunu savunuyor.
Yazar, Özbekistan'ın İslam medeniyetini müze ve ışık gösterileriyle görünür kılmasının, o medeniyeti üreten düşünceyi gölgeleyebileceğini söylüyor. Yine de doğru kurulan bir müzenin bu medeniyete açılan bir kapı olabileceğini, geçmişin sunuluş biçiminin ise kimlik politikalarıyla bağlantılı olduğunu anlatıyor.
Yazar, bir söyleşide Türkçeye ve Türk düşüncesine metafizik bir üstünlük atfedilmesini eleştiriyor. Ona göre hiçbir dil ilahi hakikati tekeline alamaz; bir dilin gücü, başka dillerle karşılaşmasından doğar.
Yazar, cezalandırmanın mağdura ne fayda sağladığını sorguluyor ve cezanın merkezine devletten önce hakkı ihlal edilen kişinin konulması gerektiğini savunuyor. İslam hukukundaki diyet, af ve sulh gibi kurumları örnek göstererek zararın giderilmesini esas alan yaptırımları öneriyor.
Yazar, Mustafa Kemal'in Millî Mücadele'nin başında kurtarıcı olarak geniş çapta tanınmadığını, tanınırlığının Vahdettin'in yaveri olmasından geldiğini savunuyor. Saltanatın ve hilafetin sonradan kaldırılmasını, Meclis'in ilk dönemdeki anlayışından bir sapma olarak değerlendiriyor.
Yazar, yakın zamanda vefat eden yayıncı Cevat Özkaya'yı anıyor; onun yayıncılığı bir meslek basamağı değil, sorumluluk ve adanmışlık olarak yaşadığını anlatıyor. İslamcı düşünce tarihinde fikirleri insanlara ulaştıran yayıncıların hak ettiği yerin verilmesini savunuyor.
